شعر به سبک خراسانی

شعر به سبک خراسانی

سبک شاعران عهد سامانی و غزنوی را سبک خراسانی می گویند.

از جمله ی نمایندگان این سبک رودکی،شهید بلخی،دقیقی، فردوسی، فرخی سیستانی، عنصری، منوچهری دامغانی و ناصر خسرو هستند.

سبک خراسانی، سبک،قرن، شاعران، اشعار،قصیده،فردوسی،ناصر خسرو،لفظ،ساده،روان

اشعار این سبک از حیث نوع،بیشتر قصیده است; و از لحاظ لفظ، ساده، روان و عاری از ترکیبات دشوار است و واژه های عربی در آن اندک است و از لحاظ معنی،صداقت و صراحت لهجه، تعبیرات و تشبیهات ملموس و ساده، از اختصاصات مهم این سبک است.

مضمون بیشتر اشعار این سبک، وصف طبیعت و مدیحه و شرح فتوحات پادشاهان و گاه پند و اندرز بوده است.

این سبک تا قرن ششم هجری نیز رواج داشته است.

در قرن ششم تغییر و تحولی در سبک خراسانی پدیدار شد و شاعرانی پا به عرصه ی ادب نهادند که شعر آنان از نظر لفظ به سبک خراسانی و از حیث فکر و اندیشه به دوره ی بعد (سبک عراقی) مایل بود که بدان در اصطلاح سبک شناسی، سبک بینابین اطلاق می شود.

از معروف ترین شاعران آن دوره می توان مسعود سعد سلمان را نام برد.

به سبک خراسانی سبک ترکستانی نیز می گویند در واقع طنز و شیوه شاعران خراسان بوده است.

سبک خراسانی شامل دو مرحله بوده است:

۱٫دوره سامانی

۲٫دوره غزنوی و سلجوقی.

استفاده از برخی معلومات علمی و بعضی آیات و احادیث نبوی و روایات تاریخی و حماسی در شعر دوره ی سامانی وجود دارد اما همه ی این موارد چنان در کلام به کار رفته است که ویژگی بارز و اصلی شعر این دوره یعنی روان بودن و سادگی بیان همچنان برجا می ماند و از بین نمی رود.

سبک خراسانی در دوره غزنوی و اوایل دوره ی سلجوقی علاوه بر برخی مختصات لفظی و خصلت های دستوری که در واقع مربوط به زبان و لهجه ی منطقه خراسان قدیم می شود، با شعر دوره سامانی تفاوتهایی دارد.

فرشته ارشاد فرکار

مطالب مرتبط

دیدگاهها

نظر:

1 × 5 =