دنیای واقعیت افزوده یا AR چیست؟

دنیای واقعیت افزوده یا AR چیست؟

تاریخچه

نخستین تلاش ها برای دستیابی به فناوری واقعیت افزوده در دهه های ۵۰ و ۶۰ میلادی آغاز شد.

مورتون هیلینگ که می توان او را پدر واقعیت افزوده دانست، با ثبت ایده شبیه ساز در سال ۱۹۶۲ میلادی اولین ایده آمیخته با این فناوری را با هدف اطلاع رسانی به افراد در شرایط خاص مطرح کرد.

نخستین نمایشگر واقعیت افزوده یک ابزار پوشیدنی بود که روی سر قرار می گرفت و فرد می توانست تصاویر گرافیکی را که به کمک رایانه ایجاد شده بود، تجربه کند.

این مسیر تا دهه ۹۰ میلادی به تدریج در حال توسعه و پیشرفت بود و در این زمان یکی از محققان شرکت بوئینگ برای نخستین بار واژه واقعیت افزوده را مطرح کرد.

به این ترتیب کاربردهای متنوع واقعیت افزوده در سال ۱۹۹۷ در حوزه های پزشکی، ساخت و تولید، فعالیت های مکانیکی و همچنین حوزه سرگرمی مورد توجه قرار گرفت.

پس از آن استفاده از ترکیب تصاویر گرافیکی و دنیای واقعی به روی تصاویر دوربین های واقعی رایج گردید.

واقعیت افزوده

(Augmented Reality) یک نمای فیزیکی زنده، مستقیم یا غیرمستقیم و معمولاً در تعامل با کاربر است که عناصری را پیرامون دنیای واقعی افراد اضافه می‌کند.

این عناصر بر اساس تولیدات کامپیوتری که از طریق دریافت و پردازش اطلاعات کاربر توسط سنسورهای ورودی مانند صدا، ویدئو، تصاویر گرافیکی یا داده‌های GPS می‌باشد، ایجاد می‌شود.

واقعیت رایانه‌ای مفهوم کلی واقعیت افزوده ‌است. در واقعیت افزوده معمولاً چیزی کم نمی‌شود، بلکه فقط اضافه می‌شود.

همچنین واقعیت افزوده تا حدودی شبیه به واقعیت مجازی است که توسط یک شبیه‌ساز، دنیای واقعی را کاملاً شبیه‌سازی می‌کند.

در واقع وجه تمایز بین واقعیت مجازی و واقعیت افزوده این است که در واقعیت مجازی کلیه عناصر درک شده توسط کاربر، ساخته شده توسط کامپیوتر هستند اما در واقعیت افزوده بخشی از اطلاعاتی را که کاربر درک می‌کند، در دنیای واقعی وجود دارند و بخشی توسط کامپیوتر ساخته شده‌اند.

به طور کلی مقوله AR در سه حوزه زیر طبقه بندی می شود:

مکان محور (LOCATION BASE)

در این نوع از واقعیت افزوده، نرم افزار محتوای کاربردی را بر اساس اطلاعات مکانی که از حسگرهای گوناگون دستگاه نظیر:
       – حسگر قطب نما (Compass) – تعیین زاویه نسبت به جهت شمال
       – سیستم موقعیت یاب جهانی (GPS) – تعیین موقعیت جغرافیایی
       – حسگر شتاب سنج (Accelerometer) – تعیین زاویه دستگاه و جهت حرکت
       – حسگر گردش نما (Gyroscope) – تشخیص تکان ها و ارتفاع در دستگاه

و اطلاعات دریافتی از مراکز مخابراتی و پایگاه های داده در قالب واقعیت افزوده در اختیار کاربر قرار می دهد.

بنابراین کاربر می تواند علائم، اشیاء و محتوای سفارش دهنده نرم افزار را بر اساس موقعیت جغرافیایی و وضعیتی که در آن قرار دارد مشاهده نماید.

الگو محور (PATTERN BASE)

در این نوع از فناوری واقعیت افزوده، نرم افزار طرح و یا طرح هایی را بر اساس الگو شناسایی می کند و کاربر می تواند با دسترسی به این الگوها محتوای مورد نظر سفارش دهنده نرم افزار را بر روی آن الگو مشاهده نماید.

شناسایی الگوها از طریق الگوریتم های ویژه پردازش تصویر صورت گرفته و اطلاعات واقعیت افزوده با توجه به شناسایی تصویر ارائه می گردد.

از دیگر کاربردهای این روش به تکنیک سه بعدی سازی (جان بخشی اشیاء) می توان اشاره نمود. در این تکنیک کاربر در زمان مشاهده تصویر شیئی حجمی را به صورت سه بعدی مشاهده می نماید.

حرکت محور (GESTURE BASE)

در این نوع از فناوری واقعیت افزوده، نرم افزار به وسیله دوربین مخصوص حاوی حسگر عمق (نظیر Microsoft Kinect)، می تواند حرکات مختلف بدن کاربر را تشخیص و بر اساس آنها از کاربر ورودی و دستور دریافت نماید.

این نوع از فناوری در آغاز در بازیهای رایانه ای مورد استفاده قرار گرفت اما با گذشت زمان توسعه دهندگان نرم افزار پی به پتانسیل بالای این فناوری در نرم افزارهای کاربردی و رابط های کاربری بردند.

کاربردهای واقعیت افزوده

مشخص ترین مثال برای AR، برنامه اسنپ چت است که این روزها خیلی‌ها برای عکاسی های فانتزی استفاده می‌کنند.

در این برنامه در واقع افکت‌هایی به صورت مجازی و گرافیکی به صورت واقعی ما اضافه میشوند.

کاربردی دیگر بازی‌های کامپیوتری هستند که یکی از نمونه های معروف و پرطرفدار که در زمان انتشار سروصدای زیادی به پا کرد،بازی Pokmon GO  بود. 

این روزها هم نمونه‌های بیشتری از این نوع بازی‌ها برای اندروید و آی او اس و هولولنز منتشر شده اند.

از نمونه کاربردهایی در زمینه‌ آموزشی میتوان به برنامه هایی مثل Sky Guide اشاره کرد که به کمک این برنامه و تکنولوژی میتوان گوشی را به سمت آسمان گرفته و صورتهای فلکی را مشاهده کرد و اطلاعاتی در مورد آنها مشاهده کرد.

برنامه های مربوط به آناتومی بدن که در آن میتوانیم یک انسان مجازی در یک محیط واقعی مشاهده کنیم و مطالعاتی بر روی آن انجام دهیم.

کاربرد واقعیت افزوده در علم پزشکی فراتر از چیزی است که در مورد آن دیده و یا شنیده‌ایم.

برای کسب اطلاعات دقیق تر در این زمینه می‌توانید روی لینک کلیک کنید.

با این تکنولوژی در زمینه فروشگاههای اینترنتی می توان محصولات را با ابعاد واقعی در محیطی که در جلوی ما هست مشاهده کرد.

برای مثال یک فروشگاه فروش مبلمان را در نظر بگیریم. ما میتوانیم از این طریق مبل و یا دیگر محصولات را در محیط خانه دید و بعد خرید را انجام دهیم.

هاله علیپور

مطالب مرتبط

دیدگاهها

نظر:

سه × 4 =